در رویاهایم دیدم که با خدا گفت‌‌و‌گو می‌کنم

خدا پرسید: پس تو می‌خواهی با من گفت و گو کنی؟

من در پاسخش گفتم اگر وقت دارید.

خدا خندید:

وقت من بی‌نهایت است ...

در ذهنت چیست که می‌خواهی از من بپرسی؟

پرسیدم: چه چیز بشر شما را سخت متعجب می‌سازد؟

خدا پاسخ داد: کودکی‌شان.

این‌که آنها از کودکی‌شان خسته می‌شوند،

عجله دارند که بزرگ شوند،

و بعد دوباره پس از مدت‌ها، آرزو می‌کنند که کودک باشند.

این‌که آنها سلامتی خود را از دست می‌دهند تا پول به دست آورند.

و بعد پولشان را از دست می‌دهند تا دوباره سلامتی خود را بدست آورند.

اینکه با اضطراب به آینده می‌نگرند

و حال را فراموش می‌کنند.

و بنابراین نه در حال زندگی می‌کنند و نه در آینده.

این‌که آنها به گونه‌ای زندگی می‌کنند که گویی هرگز نمی‌میرند.

و به گونه‌ای می‌میرند که گویی هرگز زندگی نکرده‌اند.

دست‌های خدا دستانم را گرفت

برای مدتی سکوت کردیم

و من دوباره پرسیدم:

به عنوان یک پدر،

می‌خواهی کدام درس‌های زندگی را

فرزندانت بی‌آموزند؟

او گفت: بیاموزند که آنها نمی‌توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد،

همه کاری که آنها می‌توانند بکنند این است که

اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند.

بی‌آموزند که درست نیست خودشان را با دیگران مقایسه کنند،

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می‌کشد تا زخم‌های عمیقی در قلب آنان که دوستشان داریم ایجاد کنیم

اما سال‌ها طول می‌کشد تا آن زخم‌ها را التیام بخشیم.

بیاموزند ثروتمند کسی نیست که بیشترین‌ها را دارد،

کسی است که به کمترین‌ها نیاز دارد.

بیاموزند آدم‌هایی هستند که آنها را دوست دارند،

و فقط نمی‌دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند.

بیاموزند که دونفر می‌توانند با هم به یک نقطه نگاه کنند،

و آن‌را متفاوت ببینند.

بیاموزند که کافی نیست فقط آنها دیگران را ببخشند،

بلکه آنها باید خودرا نیز ببخشند.

من با خضوع گفتم:

از شما به خاطر این گفت‌و‌گو متشکرم.

آیا چیز دیگری هست که دوست دارید فرزندانتان بدانند؟

خداوند لبخند زد و گفت:

                                فقط اینکه مردم بدانند من اینجا هستم،

                                               ... همیشه ...